Donderdag 12 Juli 2007 at 2:27 pm
Vakantie, tijd voor komkommers! Ornor.com zal de komende weken weinig tot zeer weinig tot niets nieuws te bieden hebben, ook wij moeten immers de kans krijgen dit barre weerbizarre land tijdelijk te ontvluchten. Maar lieve bezoekertjes, laat dit je niet weerhouden om toffe verhalen, leuke cartoons, grappige filmpjes, tijddodende spelletjes of eventueel zelfs vermakelijke gedichten in te sturen! Maar hoe weet ik nu of het wel in het Ornor-format past? hoor ik je denken. Dat dacht ik helemaal niet! hoor ik je denken. Welnu, Ornor.com probeert een entertainende insteek te handhaven. Na een bezoek aan Ornor.com zou je vrolijker moeten vertrekken dan dat je binnenkwam. Wij zitten dan ook niet zozeer te wachten op depressieve verhalen en niet te volgen, megazwevende blaatgedichten, maar des te meer op opbeurende en goed geschreven verhalen. Of dit nou lange verhalen of korte verhalen zijn doet er niet zo toe. Leuke verhalen lezen en schrijven, dat is de hoofgedachte bij Ornor.
Maandag 09 Juli 2007 at 1:08 pm
Het begon met de zee. Zij bruiste en golfde dat het een lieve lust was, jagend op de maan rond de aarde. De wereld was één groot zwemparadijs. Golven, als huizen zo hoog, hapten in de lucht, om schuimbekkend weer neer te komen. Rivieren sleten diepe groeven in de aarde om te delen in de pret, en sleurden het slijk enthousiast met hen mee. Zo kwam het dat aarde, lucht en water bij elkaar kwamen om het levenslicht te zien.
(meer)
Zondag 08 Juli 2007 at 1:27 pm
Dit is geen fietsen meer, dit is laagvliegen
-
Maarten Ducrot (Proloog, Ronde van Frankrijk 2007)
Vrijdag 06 Juli 2007 at 2:53 pm
Het is bijna zover! Morgen gaat in Londen de Tour de France van start. Ik heb er weer heel erg veel zin in. Als je snel bent kun je nog mee doen in de Poule de France. De wielerliefhebber heeft heden ten dage een aantal opties om de tour op de voet te volgen. De meest charmante hiervan is natuurlijk met je wereldontvangertje voor de tent zitten (denk hier vooral een zonnig oord bij, ik raad nadrukkelijk aan NIET uit het raam te kijken wanneer je je gaat toeleggen op deze beeldvorming). Thuisblijvers kunnen zich ergeren aan de arrogantie van Mart 'ik ben sportverslaggever maar doe alsof ik poëet ben' Smeets en de debiele uitspraken van Maarten Ducrot. Of zetten we hem op de Belg?
Donderdag 05 Juli 2007 at 3:00 pm
Op zaterdagmorgen heb ik altijd wat meer tijd. Dan zijn onze kinderen ook thuis. In het weekend komen ze thuis van hun studieadres om de was te laten doen en gratis te eten. Beide zaken zijn “vet handig”, zoals ik begrijp. Ik sta op zaterdag meestal om ongeveer half tien op. Mijn vrouw en ik blijven dan wat langer liggen. Het is per slot een vrije dag. Nou ja, vrij. De weekendboodschappen moeten gedaan worden en natuurlijk alle bijkomende klussen die de hele week zijn blijven liggen. Het gras maaien, het terras vegen, de schuur opruimen, enzovoorts.
(meer)
Woensdag 04 Juli 2007 at 11:45 pm
Alex sabbelde op zijn pink en keek naar Annabel, zijn zus. Ze staarde naar buiten, naar het groene vogelhuisje en de dikke eik. Ze had te veel mascara op en zag er daardoor een beetje eng uit. Ze speelde met haar mooie bruine haren en huilde zachtjes. Alex hield van Annabel en Annabel hield van Alex, omdat hij op Superman leek. Hij had een Supermanpop, een cape en een T-shirt. Annabel en Superman waren Alex' beste vrienden. Annabel snikte zachtjes.
(meer)
Maandag 02 Juli 2007 at 8:15 pm
Mensen stellen wel vaker rare vragen wanneer ik met de doop bezig ben, maar nog nooit eerder is mij gevraagd of ik het doping-charter wel ondertekend heb.
Zondag 01 Juli 2007 at 6:01 pm
Als ik bijna thuis ben, dan snijd ik een stukje af. Gewoon over de stoep. Zo maak ik de weg naar de supermarkt nog een beetje korter. Na de laatste flat de hoek om, het voetpad op. Maar nu staat daar ineens een man, wijdbeens en armen over elkaar, zijn spelende kinderen te bewaken.
“Ding, toet, tring, piep,” doen de toeters en bellen op mijn fiets.
“He, je mag niet op de stoep fietsen!” doet de boze man met luide keel.
Omdat de stoep in kwestie ruim drie meter breed is, fiets ik behendig om de meneer heen.
“Ja, nou kun je wel lachen, maar dat kan echt niet hoor!”
Hij kijkt me fronsend na terwijl ik mijn fiets thuis op onze stoep parkeer en naar binnen loop.
(meer)
