Boter
Vrijdag 27 April 2007 at 11:58 pm
Via Evert Kwok
Sterkebak
Laudo
Datlulje
Dacht Ik Het Niet!
BasicPublishing
Taalpuristen
Spatiegebruik
Janad
Evert Kwok
Pivot
Flabber
En Dan Dit
Nomanolo
Raw Photography
Agrifoto
De Natte Poedel
WaarMaarRaar
IJsbergsla
TiMMYEATWORLD.tk
Check hier het beeldtaal woordenboek, voor deze koninginnedag!

Onlangs werd door vele Vlaamse kranten beweerd dat het Van Dale woordenboek zou stikken van de fouten. Van Dale reageert:
'In dit geval bevat de neerslag van het interview met Callaert echter zoveel feitelijke onjuistheden, dat het gepast is deze recht te zetten. '
Dit is het begin van een tegenbetoog van de woordenboekenproducent. Aanvankelijk een vrij beleefde respons. Gedurende de reactie wordt de sfeer echter grimmiger en wordt er ook meer op de man gespeeld. Het uiteindelijke document zou goed voorbeeldmateriaal zijn in een cursus 'hoe zeik ik beleefd iemand af'.
Mijn favoriete woord uit het relaas van Van Dale?
Fulmineert
Lui, arm en hongerig? Kortom: Student? Misschien biedt eten voor een tientje uitkomst!
En toen kwam er een man met een pistool de kamer binnengelopen. Sterker nog, het was agent Sipowicz: snor, kaal, chagrijnige blik en een drankprobleem, schatte ik zo in. Het pistool was niet getrokken, laat stáán op mij gericht. Neen, het pistool zat in een holster aan zijn riem. In zijn handen hield hij een mok in de vorm van een clown, naar ik verwachtte gevuld met koffie. Toch nerveus schoof ik heen en weer op mijn krukje, welke met bouten vast zat aan de betonnen vloer.
(meer)Frank nam de afstandsbediening in de hand en zette de tv uit. Vervolgens draaide hij zijn hoofd naar Herbert, die naast hem zat.
'Zullen we naar de brug gaan?'
Herbert overpeinsde het voorstel een moment, daarna antwoordde hij hoofdschuddend:
'Nee man, das veels te ver.'
Stilzwijgend keek het duo elkaar met hangende schouders aan.
Digitaal spel/gedicht/kunst. Heel druk, heel ehm.. 'kunstig'
Het is misschien raadzaam om een keukentrapje aan te schaffen, maar bedenk dat iets simpels als een omgekeerd bierkratje ook uitstekend als opstapje dienst kan doen!
UTRECHT - Vier personen zijn donderdag in Utrecht gewond geraakt doordat een bouwkraan omwaaide en op het Marinus Ruppertgebouw aan de Leuvenlaan terechtkwam. Het ongeluk gebeurde om 11.10 uur toen de kraan op het gebouw op het universiteitsterrein De Uithof viel. Volgens de politie hebben drie gewonden last van rug- en nekletsel, eentje had een verzwikte enkel. Ze zijn niet buiten bewustzijn geweest.
***
(meer)‘We zijn er,’ zei Nick kort. Claire liet zich van de bagagedrager glijden en snel stapte ook Nick af. Met in de ene arm zijn fiets en in de andere arm Claire liep hij over het grind van de oprijlaan, het geknars van de steentjes klonk onder hun voeten.
‘Wacht,’ zei Claire opeens en ze reikte naar haar tasje, haalde na wat zoeken een sleutel tevoorschijn en stak deze in het slot op een paaltje naast de oprijlaan. Onder zacht gezoem opende enkele meters verderop langzaam de garagedeur. Claire sloeg haar ogen naar Nick op.
‘Mijn ouders zijn op vakantie,’ liet ze hem weten. Nick antwoordde niet, maar knikte haast onmerkbaar en vervolgde zijn weg over de oprijlaan, zijn fiets en Claire met zich meevoerend.
Claire zat nog steeds voorovergebogen op het bankje. Mensen liepen af en aan en wanneer de deur van de kroeg open ging golfde een dreunende beat naar buiten. Haar ergste misselijkheid was nu over, maar ze was nog steeds doorweekt van het bier en ze had het dan ook verschrikkelijk koud. Naast haar lag de met braaksel besmeurde jas op het bankje. Ze deed een poging haar jas aan te doen tegen de kou, maar vergat de mobiele telefoon die ze nog steeds vast had en ze liet de mobiel uit haar greep ontglippen. Ze had het pas door toen het apparaat met een nare tik op de grond terecht kwam en in onderdelen uiteen viel. Claire kon een wanhopige kreet niet onderdrukken toen de batterij en het frontje over de stoeptegels ratelden.
(meer)Claire zoende zoals ze nog nooit gezoend had. Zovaak had ze in haar leven ook niet gezoend, maar wat Niels nu met haar deed viel in een hele andere categorie. Niet alleen haar tong en haar lippen, nee, haar hele lichaam werd onderdeel van deze passionele zoenescapade. Ze voelde haar hart bonzen, ze voelde Niels’ snelle ademhaling tegen haar gezicht, zijn hand in haar nek, zijn andere arm op haar rug onder haar blouse. Zelf woelde ze door zijn haar en met de andere hand greep ze krachtig in Niels’ gespierde schouder. Haar lichaam was tegen het zijne aangedrukt en ze voelde dat hij een erectie kreeg. Ze schrok er niet van, het deed haar eerder genoegen. Gewillig duwde ze haar heupen stevig naar voren om de aanraking tussen hun lichamen zo intens mogelijk te maken. Een lok van haar donkerblonde haar gleed voor haar gezicht en vormde zo een hinderlijk obstakel tijdens het zoenen. Terwijl ze een zacht kreetje van genot liep ontglippen wierp ze haar hoofd naar achter om de lok weer in het gareel te krijgen. Toen zag ze hem staan. Nick.
(meer)Bij het betreden van de kroeg had de uitsmijter Nick om zijn identiteitsbewijs gevraagd, maar aangezien hij al zestien was vormde dit geen problemen. Claire had niks hoeven tonen, maar de uitsmijter had goedkeurend naar haar borsten geknikt. Nu stonden ze samen in een hoekje van de kroeg gedrukt – het had ze een hoop duw- en trekwerk gekost om het plekje te veroveren – en Nick vroeg Claire wat ze wilde drinken. ‘Ik hoef geen wijn hoor, doe maar gewoon een glaasje water ofzo.’ Nick verdween weer in de mensenmassa en de mensen in de omgeving maakten dankbaar gebruik van de ontstane ruimte door wat breder te gaan staan. Claire bleef achter, eenzaam en alleen tussen de drommen schreeuwende, drinkende en lachende mensen.
(meer)Op zeventienjarige leeftijd begon hij met de rang van Schutze, daarna werd hij al snel gepromoveerd tot Oberschutze, na verdienstelijk optreden duurde het niet lang meer of hij mocht zichzelf Gefreiter noemen, Obergefreiter en Obergefreiter#1 vloeiden hier logisch uit voort. Na toch een goed aantal 'mindere mensen' te hebben vernietigd verdiende hij de status Unteroffizier. Door als zodanig goed werk te leveren duurde het dan ook niet lang voor hij de functie Unterfeldwebel bekleedde. Aan het eind van de oorlog bleek personeel toch schaars te worden en was het niet gek dat hij de functie van Feldwebel toebedeeld kreeg. Met wat kontlikken kon hij zichzelf zelfs tot Oberfeldwebel opwerken. Zijn gigantische momentum zorgde ervoor dat het geen enkel probleem bleek om Stabsfeldwebel "zu bekommen". Nadat hij opdracht had gegeven een concurrerende Leutnant te elimineren duurde het niet lang meer voor hij zichzelf in de functie van Oberleutnant terugvond. En dit alleen maar omdat hij 'De Wehrmacht' voor een meteorologisch instituut hield.
Pas nu besefte Claire pas goed hoe druk het intussen was geworden in de kroeg. Ze probeerde zicht te krijgen op het tafeltje waar haar vrienden zaten, maar het zicht werd haar belemmerd door mensen die met gemak twee koppen groter waren dan zij. Ze zette haar elleboog in een rug en haar blikveld werd vergroot. Alleen Mark zat nog aan het tafeltje. Al was zitten niet echt de goede bewoording om de wijze waarop hij zijn positie in de buurt van het tafeltje probeerde te handhaven te beschrijven. Ze wurmde zich door groepjes mensen heen en voegde zich bij de bezopen dikkerd.
(meer)‘Ja wel een beetje doorfietsen jongens,’ maande Evelien de rest van het groepje tot snelheid, ‘het is al bijna tien uur!’
Dikke Mark en Joralf luisterden niet naar haar en lachten om één of andere slechte grap. Claire had het op de fiets te druk met haar eigen gedachten om op te merken wat Evelien zei. Nog nooit van haar leven was ze dronken geweest en ze had altijd gezegd dat ze het ook niet zou worden, maar nu had ze toch twee Breezers op en een goed deel van de fles Passie en voelde zich nogal instabiel. De jongens hadden zich ook tegoed gedaan aan de Passie en bovendien ook aan het blikbier wat ze zelf hadden meegenomen en begonnen al enigszins tekenen van desoriëntatie te vertonen. En dat was nou juist waar Claire zo bang voor was: de controle verliezen over wat je voelt, denkt en doet. Bovendien had ze totaal geen zin in kotsen. En dronkenschap stond gelijk aan kotsen, wist ze uit de voorlichtingsfoldertjes.
Vóór ze uit huis ging keek ze nog één keer in de spiegel, ze vond dat ze er goed uit zag. Niet overdreven met make-up en die rode blouse stond haar goed. Ze trok haar jas aan, pakte haar tasje en opende de deur naar de garage. Naast een zwarte volvo stond haar fiets. Een druk op een knop aan de muur opende de garagedeur en ze liep met de fiets aan haar hand over het grind van de oprijlaan. Met een zacht gezoem, gevolgd door een bevestigende klik, sloot de garagedeur weer achter haar. Dáár waar de oprijlaan ophield en de openbare weg begon, stapte ze op haar fiets en begaf zich richting de dichtstbijzijnde Albert Heijn, er was haar immers gevraagd nog wat te drinken mee te nemen.
(meer)Claire schroefde de thermostaat richting de drieëntwintig graden, ging met haar mok warme chocolademelk op de bank zitten en pakte de afstandsbediening. Terwijl ze slurpend de gloeiend hete chocolademelk naar binnen werkte, probeerde ze door de pagina’s van teletekst te navigeren. Met alle goede wil van de wereld lukte het haar echter niet om de pagina met de tv-gids te vinden. Uiteindelijk kwam ze erachter dat ze op het verkeerde kanaal had afgestemd. Halverwege haar mok chocolademelk kwam ze dan eindelijk op de gewenste pagina. You’ve got mail, kwam om halfnegen op SBS6. Het was nu echter bij lange na nog geen halfnegen en ze verveelde zich dood.
(meer)O young Mariner,
Down to the haven,
Call your companions,
Launch your vessel,
And crowd your canvas,
And, ere it vanishes
Over the margin,
After it, follow it...
Alfred Tennyson – Merlin and The Gleam
*
Ik lig op mijn rechterzij en ik raak haar aan. Niet dat ik haar met een wijsvinger in haar schouder por, nee, ik raak haar écht aan. Haar voeten warmen zich aan de mijne en onze benen zijn verstrengeld. Ik voel haar billen tegen mijn dijen, alsof ze bij me op schoot zit, alleen dan zijwaarts. Mijn linkerarm heb ik om haar heengeslagen en ik wrijf zachtjes over haar arm. Haar rug is dicht tegen mijn borst gedrukt. Ik adem in haar ritme en de dekens die ons warm houden deinen gelijkmatig en rustig omhoog en weer omlaag. Mijn gezicht is zachtjes in haar nek gedrukt – ik snuif de geur van haar shampoo op - en mijn rechterarm ondersteunt haar hoofd. Het lijkt wel alsof we het contactoppervlak van onze lichamen zo groot mogelijk willen laten zijn. Eigenlijk is dat ook zo. Hoe meer wij elkaar aanraken, hoe meer wij één lijken te worden. En het voelt goed, één te zijn met haar.
(meer)Beide straatventers zagen eruit alsof ze regelrecht uit een boekenweekgeschenk van Geert Mak waren geplukt, de één jong, de ander oud. Ze stonden achter omgekeerde, kartonnen dozen waarop hun waar was uitgestald: gister waren het paraplu's, vandaag een partij hoeden en wie weet wat er morgen van een vrachtwagen zou vallen. De oudste venter wees op de hoeden van de jongere. 'Wees op je hoede Mehmet, daar komen die klotekleuters!'
Ali was nog niet uitgesproken, of een wees ging er met zijn hoeden vandoor.
Won't someone just kill me?
Put me out of my misery
I'm making deals with god
I'll do anything
Make it stop please!
Make it stop please!
I've got the worst hangover ever
I'm crawling to the bathroom again
It hurts so bad that I'm never gonna drink again
I'll probably never drink again
I may not ever drink again
At least not til next weekend
The Worst Hangover Ever - The Offspring
Godver. Was ik maar niet wakker geworden. Slapen is alles wat ik nu wil. Ik kan me niet herinneren me ooit zo ongelukkig gevoeld te hebben. Ik weet niet wat ik gisteravond heb gedaan. Ik weet niets, behalve de stekende koppijn die ik voel bij elke minuscule beweging die ik maak en het verschrikkelijke besef dat zij er niet meer is. Niet voor mij althans. Ik heb dorst. Heel veel dorst, maar ben te misselijk om water te drinken. Ik heb teveel hoofdpijn om te bewegen. Ik heb teveel hoofdpijn om na te denken over hoe ik mijn aspirines weg ga werken. Een doodswens, echt, ik heb een doodswens. Ik kan mezelf nu het leven ontnemen of een dag lang dit miserabele gevoel doorstaan. Beide opties klinken even aantrekkelijk.
Alle kutdingen komen altijd in combinaties met elkaar. Het is niet zo wanneer je relatie net naar de klote is dat er dan tegen je gezegd wordt van: ‘Ocharme, je zult het er wel zwaar mee hebben, we kijken wel even of we wat kunnen regelen voor die tentamenweek van je…’
Nopes, als het kut gaat, dan gaat het ook écht kut. Het zat er natuurlijk wel aan te komen en ze had ook wel kunnen wéten dat het er een keer zou komen, maar waarom moest die klootzak het nu nét vlak voor de tentamenweek uitmaken?
Bewegende tassen, verbaasde blikken en af en toe een verwijtend woord. Het is mij allemaal niet onbekend, als ik weer langs een massa mensen spurt in een poging mijn verslapen tijd in te halen. Mijn vader zei het laatst nog “Jij hebt 3 wekkers nodig om op te staan”. En voor deze keer moet ik hem gelijk geven. Elke ochtend hetzelfde lied:
Je moeder die je uit bed moet halen omdat je in plaats van de wekker te gehoorzamen, jezelf nog maar een keer omdraaide. Het haastig inpakken van je schriften, je etui en je boek, dat nog open op je bureau lag omdat je je huiswerk “straks wel deed, nog genoeg tijd”.
De lente is goed op weg. Vertederend kleine lammetjes staan blatend in de wei en de lucht wordt bevolkt door kwietende vogeltjes. Zonnestralen weerkaatsen in de vijver waar lichte golfjes in ontstaan door de zachte bries die er staat. Vrolijk neuriënd huppelt een lieflijke dame gestoken in een fladderig zomerjurkje over het gras. Ze slaat geen acht op de rond haar zoemende hommels wanneer ze een bloem plukt en deze achter haar oor steekt. Een groengeverfde box in de grond laat een hypervrolijk deuntje horen. Ik ben in Walibi World.
(meer)'En, zie je veel microben?' Door de spanning trilde Feiko's onderlip een weinig.
Hans peuterde de miniscule jeans en sweater uit zijn oogkas, wendde zich tot zijn assistent en antwoorde:
'Geenszins. Misschien nog wel minder dan met het blóte oog!'
Weet je Janus, ik houd van kusjes. Ik geef graag kusjes, maar ik mag ze ook graag ontvangen. Ik zeg dan ook wel eens: ‘Kusjes zijn relaxed’.
Tuurlijk Ornor, kusjes zijn per definitie relaxed, maar de ultieme vraag is: Waarom?
Er zijn heden ten dage een hoop dingen waar een mens zich druk over kan maken. Ik noem een leider van Amerika, of desnoods die van Nederland. Moord en doodslag is aan de orde van de dag en bosjes mensen ter wereld sterven aan honger, oorlog, of een combinatie daarvan. Maar je druk maken om dit soort ‘grote’ dingen is helemaal niet leuk. Het komt neer op het roepen van ‘erg hé!’.
‘Geen woorden, maar daden’ is één van mijn persoonlijke favorieten. Ik hoef dat slechts te zeggen en dan heb ik al wat gedaan, namelijk de schuld op anderen overgeheveld.
Er waren veel mensen op de crematie van Opa, en allen waren ze somber en verdrietig. Je kon aan de klank van Pappa's stem horen dat hij tegen het huilen aanzat. Toen Pappa klaar was met zijn toespraak gaf Levi aan dat hij ook nog wat woorden wilde zeggen, en begaf zich naar het spreekgestoelte. Hij schraapte een moment zijn keel en stak vervolgens van wal.
'Bij deze zou ik graag de woorden van een groot en belangrijk man in de wereldgeschiedenis willen herhalen...' Levi liet een veelbetekenende pauze vallen en keek het publiek in om zijn woorden in kracht doen laten stijgen.
'De dood van een individu, is een tragedie...' Weer lastte Levi een pauze in, ditmaal echter om zijn gasmasker op te doen en de bus zenuwgas verborgen onder het spreekgestoelte open te schroeven.
'De dood van miljoenen, is statistiek.'
En terwijl hij zijn stuiptrekkende vader in de ogen keek voegde Levi er op zachte toon nog aan toe:
'aldus Jozef Visarionovitsj Stalin.'
‘Jongen,’ troostte hij mij, ‘er zijn meer vrouwen dan kerktorens.’
‘Da’s waar!’ antwoordde ik, en ik veegde de traantjes uit mijn ooghoeken, snoot mijn neus goed en keek de sloeberige vent met hernieuwde kracht aan. Vervolgens reikte ik naar mijn portemonnee.
‘Hier!’ zei ik, en ik drukte een euro in zijn hand, ‘voor drie koprollen.’
De zwerver keek me inschattend aan en zette het toen op een hollen. ‘Fuck off met je koprollen!’ riep hij uit, gevolgd door een hysterische kreet: ‘Whaaalhp!’
Er zat scheerschuim op zijn hoofd, in zijn gezicht en in zijn hals. Paul was in een vrolijke bui en nu hij zichzelf zo zag als scheerschuimmannetje begon hij zachtjes te grinniken. Toen hij weer in staat was het mesje stil te houden, leunde hij ver naar voren – hij raakte de spiegel bijna - stak zijn kin de lucht in, trok de huid strak met de linkerhand terwijl hij met de rechterhand in een vloeiende beweging de beharing van zijn hals verwijderde.
(meer)Zelfverzekerd stapte Levi de winkel binnen. Op de toonbank stond een klein mannetje, op zijn hoogst 30 centimeters lang. Hij droeg stevige groene laarzen, een lichtgroene maillot en weer een donkerder groen colbertje. Hij had een rode baard, sproeten en keek Levi aan met ietwat norse ogen. Op zijn hoofdje was een hoed gepositioneerd, waar speels een klavertje op prijkte.
'Zozo, en wie mag jij dan wel niet wezen?' vroeg het mannetje Levi.
'Ik ben Levi. En deze winkel is van mijn opa geweest. En nu is hij van mijn vader. En later als ik groot ben, dan is hij van mij. Alleen ik ben minder aardig,' antwoordde Levi, 'en wie ben jij?'
Het groene mannetje schraapte even zijn keel, om vervolgens plechtig te antwoorden: 'Ik, ik ben Patrick, de kleine winkel-Ier.'
De olijke dikkerd zat ineengedoken op het hekje, dan wel afscheiding, van boer Krelis. De campingstoel, het mannetje met de dikke ledematen en de platte koala waren nog steeds hetzelfde gerangschikt als zij luttele uren geleden waren. Een fikse bries waaide over het veld. De bovenstebeste boer Krelis was in geen velden of wegen te bekennen.
(meer)Ik keek in haar stralende ogen, reikte met mijn rechterhand naar haar hoofd, en veegde met mijn duim de waterdruppeltjes van haar wang. Ik kwam dicht tegen haar aan staan en gaf haar een kus.
‘Ik heb vandaag veel aan je gedacht.’ zei ik, terwijl ik mijn linkerhand op haar bil legde.
‘Ik ook aan jou.’ was het antwoord, en ze stak een hand in mijn achterzak. ‘Ik heb trouwens een boxer van je geleend, schattig, die hartjes.’ Mijn hart ging als een razende tekeer. Ik drukte haar stevig tegen me aan en heb haar sindsdien nooit meer losgelaten.
'Klaas Oeverloo!' meester Jeep stond voor de klas en ging de presentielijst af.
Klaasje stond op en sprak op luide toon: 'Present!'
'Berndt Liebenbaum' vervolgde de meester.
'Present!' ook Berndt was aanwezig.
'Levi Naaktgeboren...' de meester sprak het uit met een diepe zucht vol anticipatie.
Levi stond op, liep naar de lessenaar van de meester toe: in zijn dikkige handjes hield hij een schoenendoos waar een rood lint omheen was gebonden. Hij plaatste het cadeau pontificaal voor de neus van meester Jeep.
'Present!' grinnikte hij terwijl zijn kraaloogjes de strijd aanbonden met de vermoeide ogen van de meester. Levi had - naast een minder-aardigheidscomplex - ook een zeer slecht gevoel voor humor.
Het was zaterdagavond en de warmte van de dag hing nog in de bovenste verdiepingen van het huis. Het was die dag een vrijwel onbekotste dag geweest en het broeikaseffect was van toepassing in mijn kamer met raam op het zuiden. Het geklater van het fonteintje in de vijver begon mij te irriteren. Maar ik had belangrijkere zaken om mij mee bezig te houden.
(meer)De Olijke dikkerd vatte het plan op zichzelf te rusten te zetten in de campingstoel. Alvorens op de stoel te gaan zitten betastte hij de bekleding een weinig, om de vochtigheidsgraad ervan te bepalen. Zijn conclusie was dat de stoel dermate vochtig was, dat plaatsnemen in de stoel zou uitlopen op het verkrijgen van klamme billetjes.
(meer)Ruben en Levi kregen allebei een gulden van Oma.
'Dankuwel Oma,' sprak Ruben met een glimlach die van oor tot oor reikte, 'ik doe hem meteen in mijn spaarpot!'
Tevredengesteld gaf Oma de knul een aai over zijn bol om vervolgens haar blik op zijn broertje Levi te werpen. De schelm keek nukkig terug zonder een woord te zeggen. Op strenge toon vroeg Oma hem:
'En jij Levi, ben jij niet blij met je gulden, zoals Ruben is?'
'Oh jawel hoor,' antwoordde Levi op beheerste en ietwat deftige toon, 'ik ben gewoon minder aardig.'
Zoals elke zondag is Lisette op de boerderij van tante Kees. Terwijl tante Kees aan het koken is besluit Lisette wat rond te gaan lopen op het erf. Eenmaal buiten snijdt de koude wind in haar gezicht en ze zoekt naar een eerste mogelijkheid weer ergens naar binnen te gaan. Ze schuift de deuren van een grote schuur aan de kant en staat in de opening van een enorme hal. De schuur is leeg, maar in het midden staat een grote kartonnen doos.
(meer)Iets uit te stellen? Speel een potje Tower Defence en voor je het weet is het weer een paar uur verder!
Ooit schreef ik het volgende:
Ook wanneer hun omgeving uitdroogt kunnen zij een periode van droogte overleven. Longvissen kunnen na negen jaar in de bodem van een uitgedroogd meer te hebben gelegen weer tot leven komen als je ze weer in het water legt.
Ornor.com is op dit moment zo'n uitgedroogde longvis. Wie weet hoe lang het duurt voordat ik hem weer water geef...